Syndrom Stendhala

Syndrom Stendhala

Co to takiego syndrom Stendhala? Przyznam, że informacji na ten temat jest niewiele, ale postanowiłam sięgnąć do źródeł i dowiedzieć się czegoś więcej.
Syndrom Stendhala określa się słownikowo jako rodzaj zaburzenia somatoformicznego (forma zaburzeń nerwowych) przejawiającego się przyśpieszonym biciem serca, zawrotami głowy, dezorientacją, paniką, a nawet halucynacjami powstającymi u niektórych osób na widok wspaniałości dzieł sztuki i zabytków kultury zgromadzonych na małej przestrzeni.


Portret francuskiego pisarza Stendhala, Felix Vallotton, 1897


Kiedy warto inwestować w sztukę - opowieść o Marcelu Duchampie i producencie broni

Kiedy warto inwestować w sztukę - opowieść o Marcelu Duchampie i producencie broni


Kobieta schodząca po schodach, Eadweard Muybridge, 1887

W 1912 roku Marcel Duchamp namalował Akt schodzący po schodach nr 2, który stworzył na podstawie sekwencji zdjęć Eadwearda Muybridge'a - brytyjskiego fotografa działającego w USA. Muybridge składał razem pojedyncze, zsynchronizowane zdjęcia jako serię, aby uwidocznić fazy ruchu i w pewien sposób "ożywić" postaci, czy zbliżyć je do rzeczywistości. Jego Kobieta schodząca po schodach powstała jako animacja w 1887 roku.
Wracając do Duchampa, jego Akt schodzący po schodach został odrzucony na Salonie Niezależnych w Paryżu w 1912 roku. Kubiści uznali go za zbyt futurystyczny przez zawarcie w nim ruchu. Mówiono, że : "Akt nigdy nie schodzi po schodach, akt leży". Rok później obraz został zaprezentowany w Nowym Jorku na wystawie sztuki współczesnej International Exhibition of Modern Art (Armory Show). Podczas wernisażu Duchamp czekał na pytania ze strony krytyków dotyczące jego obrazu. Niestety, nie doczekał się. Myśląc, że wszyscy zrozumieli jego przekaz, następnego dnia sięgnął po nowojorską gazetę i przeczytał o sobie...że nie potrafi malować, że powinien wracać do Europy, że jego Akt schodzący po schodach przypomina karoserię samochodu, że to co namalował jest okropne itd. Kiedy zadzwonił telefon : - Wiesz co się stało??? - Duchamp powiedział, że właśnie przeczytał gazetę. Jednak nie o to chodziło. Cały Nowy Jork chciał zobaczyć jego obraz, czyli kobietę przypominającą karoserię samochodu, a kolejki wychodziły poza budynek galerii. Wtedy Duchamp zrozumiał, że publiczność nie chce zrozumieć jego sztuki, publiczność chce tylko sensacji, chce newsa. 


Akt schodzący po schodach, Marcel Duchamp, 1912

W 1913 roku pewien biznesmen zajmujący się produkcją broni zadzwonił do Duchampa i powiedział, że za niedługo wybuchnie wojna, cała Europa się zbroi i on chce kupić Akt schodzący po schodach za 2 mln dolarów, bo po wojnie będzie wart dużo więcej. Artysta nie wierzył w to, że wybuchnie wojna i sprzedał obraz.

Niestety jak wiemy, Duchamp się pomylił, wojna wybuchła w 1914 roku, a biznesmen, który zakupił obraz się wzbogacił. Artysta postanowił w ramach odwetu przygotować Fontannę i wywołać skandal. Uznał, że żaden biznesmen nie zainwestuje swoich pieniędzy w pisuar, który może kupić w sklepie na rogu. Duchamp był pacyfistą, nie chciał wspierać producentów broni, dlatego nie należy go łączyć z futuryzmem, który w swoich założeniach gloryfikował wojnę i trwał głównie we Włoszech.


Fontanna, Marcel Duchamp, 1917

Dzieło (ready - made) zostało zaprezentowane na wystawie Społeczeństwa Zjednoczonych Artystów w 1917 roku. Prace nie były wybierane przez jury, więc wszystkie dzieła musiały zostać zaprezentowane. Fontanna, czyli pisuar z sygnatura formy "R. Mutt 1917" został odwrócony i zaprezentowany w przestrzeni galeryjnej. Oczywiście wywołała niewyobrażalny skandal. Kilka razy próbowano ją zniszczyć, co zresztą udało się pewnemu niepozornie wyglądającemu staruszkowi. Ale sprowadzono nowy, identyczny pisuar i ustawiono go na miejsce zniszczonego w Muzeum Sztuki Współczesnej w Filadelfii, gdzie można go oglądać.

W 2004 roku Fontanna została wybrana jako "najbardziej wpływowe dzieło sztuki XX wieku" przez 500 znanych artystów i historyków. Z tego wynika, że Marcel Duchamp po raz kolejny się pomylił...
Z tej krótkiej historii możemy się dowiedzieć, że warto inwestować w sztukę wtedy, kiedy zbliża się coś złego, czyli konflikt polityczny, czyli wojna.


Wszystko czego nie wiemy o Andym Warholu...

Wszystko czego nie wiemy o Andym Warholu...

Wydawać by się mogło, że o Andym Warholu wiemy już wszystko. Potrafimy z pamięci wymienić kilka jego prac, przypomnieć sobie kultową Fabrykę, w której żył i tworzył, a także urządzał spotkania towarzyskie. Wiemy, że został postrzelony, a także, że przywitał się z papieżem Janem Pawłem II. Istnieją jednak fakty z życia Warhola, o których wypadałoby wiedzieć, a jednak zostają one (celowo?) pomijane.


Andy Warhol, Ricart Gallery Miami
Edward Hopper, czyli jeden z moich ulubionych malarzy

Edward Hopper, czyli jeden z moich ulubionych malarzy

W latach 30’ XX wieku nasiliło się odosobnienie Stanów Zjednoczonych, a w sztuce dała się zauważyć skłonność do kulturalnej izolacji. Powstał American Scene Painting, czyli ruch artystyczny obejmujący liczne tendencje, które łączył styl realistyczny, służący do opisywania różnych aspektów życia w Ameryce w latach wielkiego kryzysu. Twórcy uprawiali różne rodzaje malarstwa, wyznawali wspólny pogląd, że artysta ma do spełnienia istotną rolę, polegającą na wpływaniu na zmiany zachodzące w życiu społecznym za pomocą sobie właściwych środków wyrazu. Odrzucali sztukę awangardową i abstrakcyjną. 

Edward Hopper, Arnold Newman, 1941. Gift of Nina and Leo Pircher. © Estate of Arnold Newman
Opis dzieła sztuki - cz.1 malarstwo

Opis dzieła sztuki - cz.1 malarstwo

Opis i analiza obrazu zawsze sprawia na początku duże trudności. Postaram się przedstawić krok po kroku, jak się z tym uporać. Do dzieła !

Pisząca kobieta, Johannes Vermeer, 1665 - 16566


Opis i analizę omówię na podstawie obrazu Williama Hogarth'a  Wizyta u znachora. Przykład jest prosty, ponieważ mamy do czynienia z malarstwem figuratywnym.


Wizyta u znachora, William Hogarth, 1743 - 1745



Kiedy zabierzemy się do pisania, dobrze jest sporządzić plan, aby uporządkować informacje i niczego nie pominąć. Kiedy piszemy w domu, możemy sprawdzić wiele rzeczy, które ułatwią nam pracę. Gorzej, jeśli mamy zanalizować obraz na maturze, olimpiadzie albo egzaminie. Na szczęście wtedy mamy dostęp do kilku podstawowych informacji, czyli :

Taką mamy publiczność w teatrze

Taką mamy publiczność w teatrze

Jestem trochę związana z teatrem, zarówno praktycznie, jak i teoretycznie, więc postanowiłam napisać coś o obrazach, które przedstawiają "teatr".
Kiedy szukałam prac znanych artystów, gdzie pojawia się scena, zobaczyłam coś bardzo interesującego. Artystów nie interesował teatr od strony twórczej, czyli sama sztuka teatralne, lecz przede wszystkim ludzie, którzy spędzali czas w teatrze. Najczęściej portretowano publiczność w loży albo na balkonie. Temat został spopularyzowany w XIX wieku przez impresjonistów.


Loża w teatrze Varietes, Pierre - Auguste Renoir, 1898


Dzisiaj outfit do teatru bardzo się zmienił, można iść w tym, w czym jest nam wygodnie i raczej nikt nie zwróci nam uwagi. Jeśli przyjdziemy w dresie, czy czymś takim, to ludzie mogą pomyśleć, że tu pracujemy, robiliśmy ten spektakl albo jesteśmy ze "środowiska", a nie, że nie wiemy, jak ubrać się do teatru. Obserwowanie, szeptanie, plotkowanie - to wszystko nadal jest, oczywiście w innej formie i z innych powodów, ale tak. Wciąż pewna część ludzi przychodzi do teatru, aby się pokazać, bo to idealna okazja, żeby jak najlepiej się ubrać i bywać tam, gdzie wszyscy inni, znani...
Reklamy Alfonsa Muchy

Reklamy Alfonsa Muchy

Alfons Mucha urodził się w 1860 roku w Iwanczycach, na Morawach (dzisiejsze Czechy, wówczas część imperium austro - węgierskiego). Z wykształcenia był grafikiem i ilustratorem. Współpracował z Sarah'ą Bernhardt i teatrem, wykonywał scenografie teatralne. W 1887 roku artysta przeprowadził się do Paryża i tam zaczął, na szeroką skalę produkować ilustracje do czasopism, plakaty i reklamy. Mucha tworzył w stylu Art Nouveau. 

W jego plakatach dominuje postać kobieca, której prototypem stała się "Gismonda", czyli wspomniana już Sarah Bernhard, która pozowała do plakatu. W reklamach  artysty najważniejsza jest kobieta. Potencjalny klient najpierw zwraca uwagę na piękną urodę, a następnie na produkt. Mucha pokazuje w swoich pracach bogatą warstwę paryskiego społeczeństwa, końca XIX wieku (Fin de siecle). W jego dziełach występują charakterystyczne dla secesji formy organiczne, inspirowane głównie światem roślinnym. Do ulubionych motywów należą kwiaty, pnącza, formy o płynnym zarysie, czyli fala wodna, dym, ale przede wszystkim włosy. W swojej twórczości inspirował się sztuką bizantyńską i sakralną.

Gismonda, 1894 (prototym kobiety Alfonsa Muchy)
10 filmów o sztuce, które warto obejrzeć

10 filmów o sztuce, które warto obejrzeć

Na początek stworzyłam listę dziesięciu polecanych przeze mnie filmów o sztuce. W przyszłości chciałabym napisać szerzej o każdym z nich. Są to filmy głównie biograficzne, jedne fabularyzowane, a inne nie. Znajdą się też dokumenty. Poszczególne pozycje są uszeregowane chronologicznie, na podstawie daty urodzenia artysty, który jest głównym bohaterem filmu.

1. Nightwatching, reż. Peter Greenway, 2007 

Rembrandt (1606 - 1669)



2. Dziewczyna z perłą, reż. Peter Webber, 2003

Johannes Vermeer (1632 - 1675)






3. Pan Turner, reż. Mike Leigh, 2014

William Turner (1775 - 1851)






4. Shirley - wizje rzeczywistości, reż. Gustav Deutsch, 2013

Edward Hopper (1882 - 1967)






5. Frida, reż. Julie Taymor, 2002

Frida Kahlo (1907 - 1954)






6. Love Is the Devil. Szkic do portretu Francisa Bacona, reż. John Maybury, 1998

Francis Bacon (1909 - 1992)






7. Pollock, reż. Ed Harris, 2000

Jackson Pollock (1912 - 1956)






8. Dziewczyna z fabryki, reż. George Hickenlooper, 2006

Andy Warhol (1928 - 1987)






9. Marina Abramowic: artystka obecna, reż. Matthew Akers, 2012

Marina Abramowic (1946 - nadal)






10. Wyjście przez sklep z pamiątkami, reż. Banksy, 2010

Banksy (1974 - nadal)










Muzeum Andy'ego Warhola na Słowacji

Muzeum Andy'ego Warhola na Słowacji


The Andy Warhol Museum of Modern Art, Medzilaborce, Slovakia

Pojechaliśmy do małej miejscowości Medzilaborce (Wschodnia Słowacja), aby obejrzeć słynne, pierwsze na świecie i wciąż jedyne w  Europie, muzeum Andy'ego Warhola.

Muzeum zostało założone w 1991 roku przez brata Andy'ego - Johna Warhola i "The Warhol Fundation", działającą w Nowym Jorku. Można sobie zadać pytanie, dlaczego w miejscowości, która liczy 7 tysięcy mieszkańców, powstaje takie muzeum? Dlatego, że rodzice artysty pochodzili ze Słowacji, a dokładnie z Mikovej. Muzeum nie mogło powstać w Mikovej, ponieważ wieś liczy 155 mieszkańców. John Warhol postanowił otworzyć dla Andy'ego muzeum, ponieważ artysta tuż przed śmiercią, kiedy dowiedział się, że jego brat, wraca do Kraju, poprosił go, aby wykonał mnóstwo zdjęć Mikovej i tamtejszych ludzi. Niestety Andy tego nie dożył i wtedy jego brat, John powiedział : " ...byłbym bardzo szczęśliwy, gdyby w Czechosłowacji w pobliżu Mikovej powstało muzeum jako pamiątka o Andym i naszych rodzicach". I udało się!

The Andy Warhol Museum of Modern Art, Medzilaborce, Slovakia
Była niedziela, godzina 12.00, a oprócz nas, pod muzeum nikogo nie było. Chcieliśmy nakręcić materiał filmowy z tej wizyty, więc przygotowaliśmy kamerę, mikrofon...i weszliśmy do środka. Kupiliśmy bilety i pani powiedziała nam, że nie można używać aparatów, kamer ani telefonów. Po prostu nie wolno. No trudno...

Pierwsza sala skupiała ekspozycję dzieł pop - artu, gdzie można było zobaczyć prace takich artystów jak : Morgan O' Hara, Roy Lichtenstein, czy BANKSY.  Następnie mogliśmy zobaczyć świat Warhola i jego dzieła. Kolekcja składa się z fotografii rodziny Andy'ego, listów, dokumentów, a także przedmiotów osobistych artysty, takich jak aparat, okulary przeciwsłoneczne, magnetofon oraz jego ubrań, eksponowanych na manekinach, imitujących posturę Warhola. Na wystawie można zobaczyć słynne puszki zupy Campbell, pudełka proszku Brillo, filmy o artyście, ale przede wszystkim obrazy - mnóstwo portretów i autoportretów, wykonanych w technice sitodruku. Co prawda nie można było robić zdjęć, ale mimo to mam kilka wykonanych z ukrycia... bez reprymendy się nie obeszło.


Niestety mam tylko jedno zdjęcie, więc mam nadzieję, że sami będziecie chcieli odwiedzić to niezwykłe muzeum. Jest niezwykłe, ponieważ czuć tam czas, który jakby się zatrzymał. Jest tam coś magicznego. Na koniec pobytu, pani grzecznie nas upomniała, że nie można tutaj robić zdjęć i pokazała nam obraz Andy'ego z serii "Black and White", który artysta zrobił po śmierci swojej matki. Obraz po latach zaczął blaknąć, ponieważ tego właśnie chciał Warhol - chciał pokazać, że płótno blaknie, tak samo jak człowiek, który się starzeje, a potem umiera. 

Kiedy wychodziliśmy, ta sama pani, która uprzednio nas okrzyczała, dała nam kilka prezentów mówiąc : " To dla dziewczyny i dla chłopca". Dostaliśmy pocztówki, zakładki do książek i magnesy na lodówkę. 

Gorąco polecam!
"Panna młoda rozebrana przez swych kawalerów, jednak", czyli inaczej "Wielka szyba"

"Panna młoda rozebrana przez swych kawalerów, jednak", czyli inaczej "Wielka szyba"

Wielka szyba (1915 - 1923) Marcela Duchampa nie jest dziełem abstrakcyjnym, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Jest to figuratywne przedstawienie, które komentuje pewną sytuację. Jaką? 

Panna młoda rozebrana przez swych kawalerów, jednak, Marcel Duchamp, 1915 - 1923

Jak widać, obraz jest podzielony na dwie części - górną i dolną. Zacznę od górnej. Po lewej stronie jest panna młoda. To prawda, nie wygląda konwencjonalnie, przypomina modliszkę. Nastawia antenę, która ma jej pomóc znaleźć męża. Ślub to konieczność narzucona przez tradycję, normy społeczne i kościół. Narzeczona ugina się pod ich ciężarem. Dziewczyna ma dwa wyjścia, albo wyjść za mąż, albo zostać starą panną, czego oczywiście nie chce. Wybiera ślub.

Podwieszona chmura z trzema oknami jest symbolem chrześcijaństwa, a konkretnie Ostatniej Wieczerzy Leonarda da Vinci, w której Chrystus został przedstawiony na tle podobnych okien. 

Ostatnia Wieczerza, Leonardo da Vinci, 1495 - 1498

W dolnej części pracy Duchampa mamy przedstawionych dziewięciu kawalerów, którzy mają reprezentować różne typy męskie. Znajdują się w lewej części obrazu. 

Nine malice moulds, Marcel Duchamp, 1915

Każdy z nich jest inny, ma inną sylwetkę, ale wszyscy są stłoczeni blisko siebie, w tych samych kolorach. 
Obok nich znajduje się maszyna w kształcie prostopadłościanu. która w wolnym tłumaczeniu oznacza bezsilnikowy młyn wodny (fr. Glissière contenant un moulin eau).

Glissière contenant un moulin eau (en métaux voisins), Marcel Duchamp, 1915

W centrum dolnej części szyby mamy przedmiot przypominający bębny, bądź perkusję. Skojarzenie jest mylne, ponieważ mamy do czynienia z młynkiem do czekolady, w którym mielono ziarna cocoa, zawierające endorfinę, czyli hormon szczęścia. 

Chocolate Grinder, Marcel Duchamp, 1914
"Obraz" wyraźnie dzieli się na dwie części - damską i męską. Rozgranicza je i oddziela od siebie. Kobieta jest zdeterminowana, aby wyjść za mąż. Mężczyźni natomiast są cały czas pod wpływem endorfiny. Nie kieruje nimi wiara chrześcijańska, jak w przypadku kobiety, lecz jakaś siła, może Wszechświat. Są także pobudzeni seksualnie, pragną panny młodej.

W 1921 roku Wielka szyba diagonalnie popękała. Duchamp, kiedy to zobaczył uznał, że dzięki temu, dokonało się niematerialne połączenie pomiędzy kobietą i mężczyzną, eteryczna więź między nimi. Przez przypadek dzieło zyskało nowe znaczenie, które w pełni pasowało do koncepcji artysty, więc postanowił tego nie zmieniać.

Panna młoda rozebrana przez swych kawalerów, jednak, Marcel Duchamp

Marcel Duchamp umieścił w swojej pracy symbole "magiczne", związane z wróżbiarstwem, tarotem, numerologią. 
W górnej części grubą, czarną kreską, obok postaci kobiety rysuje się cyfra 1 - w tarocie nazywana jest kartą maga, który symbolizuje człowieka, jego moc twórczą, a za zadanie ma uświadomienie sobie, że jest panem swej woli i potrafi przezwyciężyć napięcia i rozterki duchowe. Panna młoda przypomina pędzący rydwan, co z kolei oznacza energię, siłę i świadome dążenie do celu, szybkość w działaniu. Wszystkie te cechy pasują do interpretacji postaci narzeczonej.

W dolnej części obrazu, po prawej stronie widać przeźroczyste okręgi, które oznaczają słońce, a słońce to symbol szczęścia i energii. Fakt ten łączy się z endorfiną, pod której wpływem są kawalerowie. W maszynie bezsilnikowej mamy umieszczone młyńskie koło, które także ma swoje znaczenie. Oznacza koło fortuny, czyli zmienność losu, wpływającego na życie człowieka. Mężczyźni są poddani takiemu kołu fortuny, ponieważ na tym opiera się ich życie, na zmienności.

Oba te światy - damski i męski łączą się i uzupełniają nawzajem, choć są zupełnie różne. Muszą ze sobą korespondować, ponieważ to dzięki nim istnieje człowieczeństwo.
Reprodukcje znanych obrazów w The Sims 3

Reprodukcje znanych obrazów w The Sims 3

Seria gier The Sims przypomina rzeczywistość. Można w niej budować domy, jeść, spać, sprzątać, chodzić do szkoły, pracy, na koncert, do kina, spotykać się ze znajomymi. Czyli jednym słowem robić rzeczy, które robimy na co dzień w prawdziwym życiu. 
Postaci gry mogą rozwijać swoje umiejętności w skali od 1 do 10. Jedną z takich umiejętności jest malarstwo. Kupujemy takiemu Simowi sztalugę, a on zaczyna malować. Ukończony obraz można sprzedać, bądź powiesić na ścianie. Co ciekawe, cena dzieła wzrasta w zależności od poziomu, jaki osiągnęła postać. Dodatkowo obrazy po śmierci "artysty" są czasami kilkakrotnie droższe niż za jego życia.  
Kiedy Sim osiągnie poziom 9 może inspirować się malarstwem wielkich mistrzów. Zatem chciałabym pokazać Wam kilka takich "reprodukcji" :

1. Narodziny Wenus - Sandro Botticelli


Narodziny Wenus, Sandro Botticelli, 1485

Nikifor i jego obrazki

Nikifor i jego obrazki

Nikifor Krynicki, Widok dworca kolejowego w Krynicy, 1935

Nikifor malował swoje obrazki wielkości zeszytu A5 i sprzedawał je na ulicy jak pocztówki - za grosze. Jego dorobek artystyczny wynosi kilkadziesiąt tysięcy prac. Dziennie wykonywał kilka obrazków, które malował głównie w plenerze, w Krynicy z której pochodził. To tam spędził całe swoje życie.
Copyright © 2014 Sztuki Nigdy Nie Za Wiele , Blogger